"Drama is the essence of life" is een statement dat me bijgebleven is van m'n eerste scenariocursus, gegeven door een stel Amerikanen. Klinkt goed en compact en is nog waar ook. Goed drama vertelt in iedere scene iets essentieels, het comprimeert de werkelijkheid tot de belangrijke momenten. En die momenten zijn niet per definitie de spectaculaire momenten, het zijn de momenten die van belang zijn het verhaal te vertellen. Niets is saaier dan een opeenstapeling van scenes en gebeurtenissen (de en toen - en toen - en toen vertelwijze), tien spectaculaire scenes op zich leveren geen goede film op. Iedere scene moet in zich weer bouwstenen aandragen die het verhaal verder helpen, met slechts dat ene doel voor ogen: die boodschap kwijtraken die ik zo nodig wilde vertellen.

Hoe simpel dus het leven van de scenarioschrijver-regisseur. Als je je maar om de tien minuten afvraagt "waarom doe ik dit? En waarom doe ik dit op deze manier?", dan kan het niet meer stuk. Toch?

Benny, een groentje, een blauwtje en vier geeltjes, genomineerd voor een Gouden Kalf voor de beste korte speelfilm, is een speels en chronologisch opgebouwd coming-of-age verhaal.Retrospectief is een vrije boekadaptatie gebaseerd op een verhaal van Hugo Pos. Deze film heeft een geheel andere dramatische structuur. Een oude man kijkt in flashback's terug naar gebeurtenissen in het verleden. Zijn herinneringen blijken niet statisch, maar krijgen een heel andere lading door nieuwe inzichten. Intolerance is een bewerking van twee moderne korte opera's, waarvan met name een van de twee geen echte dramatische structuur heeft. Hier dwingt de muziek tempo en wijze van vertellen. Fort Alpha is en televisieserie, met daarin per aflevering een aantal kleine persoonlijke verhaallijnen, die samen weer het grote verhaal verder moeten brengen.